Hayatta insanı yolda tutan şey aslında sonuç değil, yürüdüğü yola yüklediği anlamdır. Bir hedefiniz, bir amacınız varsa düşe kalka da olsa yürürsünüz. Mesele bir noktaya varıp varamamak değildir. Gideceğiniz yere ulaşabilirsiniz de ulaşamayabilirsiniz de… Yolun sonunda büyük bir başarı da olabilir, derin bir hayal kırıklığı da. Ama asıl önemli olan sizi hayata bağlayan bir amacınızın olmasıdır. Çünkü amacı olmayan insanın ne adımında güç kalır ne de yüreğinde umut.

Kimi insan tüm hayatını evladına adar. Kendi hayallerinden vazgeçer, kendi isteklerini ikinci plana atar ama çocuğunun geleceği için canla başla yaşar. Onun tek amacı iyi bir evlat yetiştirmek olur ve bundan aldığı güçle ayakta kalır. Kimi insan inancını hayatının merkezine koyar. Bu dünyadaki hırsları, arzuları bir kenara bırakır. Tek gayesi iyi bir kul olmak ve ebedi hayata hazırlanmaktır. Onu hayata bağlayan şey, inancı uğruna taşıdığı umuttur. Kimi de varlığıyla dünyaya bir iz bırakmak ister. Bir buluşla, bir kitapla ya da yetiştirdiği öğrencilerle…

Bazen de insanın amacı zamanla küçülür, eskisi kadar heyecan vermez. Bu bir çocuğun sokak ortasında sebepsizce öldürülmesinden, bir doğal afet sonucu yaşanan sayısız ölümlerin “kader” olarak nitelendirilmesinden, ekonomik krizden, adaletsizlikten, herkesin eşit ama bazılarının daha eşit olduğu düzenden, ihanete uğramaktan ya da bir hayalin ansızın sarsılmasından kaynaklanabilir. Hayatın beklenmedik sert darbeleri, insanın içinde taşıdığı tutkuyu söndürebilir. İşte o an yapılması gereken şey sizi yeniden hayata bağlayacak, içinizi yeniden alevlendirecek yeni bir hedef bulmaktır.

Farklı dini, farklı dili, farklı amaçları olan ama ortak bir vicdanda buluşan bazı insanlar bir yolculuğa çıkmışlar. Kimi evladı için daha adil bir dünya istediği, kimi inancı gereği zulme sessiz kalmadığı, kimi de insanlığın onurunu savunmayı hayat amacı bildiği için yoldadır. Aralarında doktor da vardır, öğretmen de, denizci de, sanatçı da… Her birinin farklı hikâyeleri olsa da hepsini birleştiren şey kendi küçük hayatlarının ötesine geçip başkalarının umudu olabilme cesaretidir.

Çıktıları bu yolculuk sadece bir deniz yolculuğu değildir. Farklı hayatların, farklı umutların ortak bir yürekle aynı rotaya çevrilmesidir. Onlar için varmak ya da varamamak önemli değildir. Asıl olan yoluna inanarak yürümek ve gerekirse o yolda onurla ölmektir. Belki de onların amacı bu yozlaşmış dünyaya ve insanlığa sadece bir mesaj vermektir:

İdeolojiniz, inancınız veya siyasi görüşünüz ne olursa olsun bu evrensel direnişe ortak olun. Yaşasın Filistin, kahrolsun siyonizm!